Van de voorzitter

Geachte donateur, beste lezer,

De zomer is voorbij gevlogen. Veel dieren uit deze periode, vooral jongen, hebben onze opvang gepasseerd en vliegen of lopen ergens vrij rond. Een heerlijk idee!

Als we bezig bent met de dagelijkse werkzaamheden in de opvang, hebben we soms niet in de gaten hoeveel dieren er zoal door onze handen gaan. Het werk lijkt zich aan een te rijgen. Zetten we, bijvoorbeeld, op een dag een aantal vogels in de uitwen volières omdat ze bijna vrijgelaten mogen worden en zijn we blij met de vrijgekomen hokjes, dan blijken de leeggekomen hokjes de volgende dag alweer gevuld met nieuwe dieren!

Voor vrijwilligers die 1x per week komen lijkt er niets verandert. Het is moeilijk om de dieren afzonderlijk te herkennen en hun verloop te volgen.

Wij hebben wel alles op papier, maar zelfs ik, die iedere dag meewerkt in de opvang, 7 dagen per week, weet soms niet meer uit mijn hoofd over welk dier het gaat als er door de benieuwde vinder naar geïnformeerd wordt. Gelukkig is een rondje langs de inschrijfformuliertjes aan de hokken vaak voldoende om een bevredigd rapportje te kunnen geven aan de bellers.

Trudy Zandbergen

Er gaat iets veranderen bij de redactie van onze Penneveer.

Trudy, die al ruim 28 jaar betrokken is bij de Vogel- en Egelopvang, was de laatste 17 jaar de stuwende kracht achter het blaadje de Penneveer. Nu wil ze het stokje overdragen aan een ander.

Ik heb Trudy gevraagd hoe het maken van de Penneveer al die jaren nu eigenlijk geschiedde. Van bloknoot naar computer kreeg ik een gedetailleerd verslag van haar.

Trudy was degene die iedereen opriep stukjes te maken want de Penneveer kwam er weer aan. Ze bepaalde de deadline en zat er ook achteraan dat die gehaald werd. Ze verzamelde de stukjes en bewerkte ze, voorzag ze van plaatjes en plaatste ze in het toekomstige blaadje. Ze vertelde me, dat ze er toch vaak zo`n 20 á 30 uur per uitgave van een Penneveer bezig was met deze werkjes. Daarnaast organiseerde ze de verspreiding. Daarvoor benaderde ze een handvol vrijwilligers die de boekjes in de brievenbussen doen. Het verdelen op de juiste postcodes, de vrijwilligers hierover bellen en in de gaten houden of alles in orde was gekomen was haar taak en dat deed ze ook met plezier.

Er zijn in die 17 jaar wat redactieleden gekomen en gegaan. Maar Trudy bleef er vanaf het begin bij. De andere twee redactieleden, Erna en Annemieke zijn gelukkig al lang bij de Penneveer betrokken en nemen haar taak over.

Trudy, je blijft gelukkig nog allerlei hand en span dingen voor de opvang doen, maar bij deze heel erg bedankt voor je enthousiaste inzet betreffende de Penneveer!!!!

Vogelklas Karel Schot

Precies op de drukste tijd van het jaar ontstond er een probleempje in het Rotterdamse vogelasiel. Er zou sprake zijn van papegaaienziekte. Papegaaienziekte is een longontsteking die heftig kan aankomen bij mensen. Een van hun medewerkers had er mee in het ziekenhuis gelegen, daardoor ging de medische wereld er van uit dat de bron van besmetting bij de vogels van het vogelasiel lag.

Gelukkig was het loos alarm. Alle onderzoeken aan de dieren binnen de opvang waren negatief, de besmetting heeft de medewerker van deze opvang waarschijnlijk elders opgelopen. Er hoefden geen dieren "geruimd" te worden van de opvang in Rotterdam. Ook de Rotterdamse medewerker is goed genezen weer aan de slag gegaan bij het vogelasiel.

De consequentie was wel dat de opvang in Rotterdam een paar weken gesloten is geweest. De asielhoudster heeft na wat rondbellen enkele andere vogelasielen bereidt gevonden nieuwe dieren op te nemen die anders naar de Vogelklas waren gebracht. Wij hebben natuurlijk geholpen. Het zal je maar overkomen als opvang zijnde!

30 Jaar Asielhoudster en 15 jaar aan het Linnaeuspad

Dit jaar is het 30 jaar geleden dat ik begon met een klein vogelasiel aan huis. We gaan dit vieren maar wijken daarvoor uit naar 2010.

Hoe we het precies gaan invullen ziet u elders in dit blad. De datum is zaterdag 20 februari 2010.

Noodzaak?

Wat een verschil met mijn start en de aantallen die we nu verzorgen. Blijkbaar is een opvang voor wilde dieren nodig.

Dit najaar ben ik diverse keren geconfronteerd met mensen die complete egelgezinnetjes uit hun tuin gooiden. Er moest opgeruimd worden. Tegels en beton voor het gemak erin en geen "vieze" beesten. Ompraten hielp niet, voorlichten hielp niet.

Het is een nieuw verschijnsel. Een egelcollega elders uit het land die ik pas sprak, vertelde dezelfde sombere verhalen.

Vergunningen

Wij zijn momenteel bezig de vergunning voor het verzorgen van de Nederlandse wilde dieren uit te breiden.

Onze opvang heeft al sinds 1979 vergunning om alle beschermde vogelsoorten en egels te verzorgen en weer vrij te laten. Tevens zijn we in de provincie Zuid-Holland door het ministerie aangesteld als vleermuizenopvang. Vergunningen om beschermde dieren te verzorgen staan op naam van de asielhouder.

Om ons werk goed te kunnen doen willen we toestemming hebben voor alle inheemse diersoorten. Het is niet de bedoeling dat we het wiel opnieuw gaan uitvinden omdat we zo hoognodig andere soorten willen gaan verzorgen. Onze opvang heeft het al druk genoeg met de gangbare dieren, maar specialistische opvangcentra’s voor sommige diersoorten, zoals bv eekhoorns en marterachtige zitten elders in het land. Er is tijd nodig om deze dieren daar heen te krijgen en in de tussentijd geven wij ze de zorg die een wild diertje nodig heeft en hebben we niet het gevoel met iets illegaals bezig te zijn.

Wij verzorgen ook al sinds jaar en dag wilde konijnen en haasjes. De laatste tijd stromen er meerdere vanuit andere regio’s naar ons toe. Ook voor deze diersoorten, die vroeger onder de jachtwet vielen, is tegenwoordig een vergunning nodig.

Nog niet zo lang geleden kregen we een eekhoorntje te verzorgen. Gevonden in Tanthof, Delft zuid, het was de eerste keer dat mij zoiets overkwam. Gelukkig heeft de Eekhoornstichting Nederland een mooie website waar direct de goede informatie en voorlichting te vinden is.

De volgende dag is het diertje opgehaald door de Stichting. Het bleek om een exoot te gaan, een in gevangenschap gehouden diertje dat beter niet in de Nederlandse natuur vrijgelaten of ontsnappen moet. Het diertje was een Hudson eekhoorn en afkomstig uit Amerika. Het is kleiner dan onze eigen eekhoorn. De Eekhoornopvang zal het herplaatsen op een definitieve plek binnen de eekhoornopvang. Zo zal er niet meer gehandeld kunnen worden met het diertje en krijgt het de verzorging dat bij het beestje past.

Ook zijn tegenwoordig Afrikaanse egeltjes erg in trek als huisdier. Ik begrijp niet helemaal de lol ervan, want ze gedragen zich net als onze Europese egel, het zijn nachtdieren, rollen zich op als ze gepakt worden, willen het liefst de hele nacht hard hollen over een grote oppervlakte, ze zijn niet zindelijk dus plassen en ontlasten zich overal waar het hun uitkomt.

Wat er leuk aan is, is het uiterlijk. Mensen vinden dat schattig. Het haar van deze soorten is blond, de stekels zijn donker maar niet zo donker als bij onze egels en de oogjes en het neusje zijn zwart, dus het heeft een aandoenlijk uiterlijk.

Het diertje is niet gedomesticeerd. Dat houdt in dat het nog een uniek diertje is, geschapen naar de omstandigheden waar het in de natuur voorkomt. Het lijkt tam omdat het tegenwoordig in gevangenschap gefokt wordt, het weet dus niet anders . Momenteel hebben we er twee in de opvang. Afstanddieren. Het mannetje is erg dun maar actief en het vrouwtje is buitengewoon dik en denkt alleen maar aan eten. Dit stel blijft onder toezicht van ons om verdere omzwervingen te voorkomen.

Zo komen we vanzelf op het netwerkje tamme dieren. Wij proberen zo veel mogelijk te voorkomen dat er huisdieren bij ons verzeilen. Maar gaat het om vogels, die soms totaal verkleumd en uitgehongerd in een straatgoot of tegen de huizen aan gedrukt worden gevonden, dan is het vaak moeilijk voor vinders om die snel ergens onder te kunnen brengen. Er zijn echte huisdieren, zoals bv. parkieten, kanaries en kippen en er zijn de half tamme soorten zoals de kaapse eend ook wel muskuseend genoemd, pekingeenden, tamme ganzen, verdwaalde postduiven enz enz. die zich behelpen tussen mensen in steden en parken.

We hebben in de Penneveer hier al vaker over gehad. Deze keer wil ik alleen maar aangeven dat we voor die half tamme soorten die erg moeilijk ergens te plaatsen zijn, nog altijd uit de brand worden geholpen door de Stichting Melief. Mocht u over internet beschikken, kijk dan eens bij www.stichtingmelief.nl. Stichting Melief staat voor de opvang en verzorging van diersoorten van hangbuikzwijntje tot kip of geit tot hun dood, zodat ze niet hoeven te overlijden door verwaarlozing of slacht. Het correspondentieadres van de stichting Melief is Anjertuin 29, 2662DE Bergschenhoek

Naast de stichting Melief is er ook een veilig adres voor tamme ganzen . Deze kunnen terecht bij Hofganzen in Coevorden. De beheerder Martin Hof reist regelmatig het hele land door om ganzen op te halen of op verzoek van gemeentes ergens weg te vangen en elders te plaatsen. Dit alles op een diervriendelijke manier, zodat handelen en/of slacht niet nodig meer is.

Kijk op www.ganzenparadijs.nl of schrijf naar Parallelweg 45, 7741 KA Coevorden.

Krijgt u een dier in het oog dat hulp nodig heeft of zoekt u voor een dergelijk diersoort een definitief tehuis neem dan zelf rechtstreeks contact op met deze organisaties. Ik kan u verzekeren dat het zeer betrouwbaar is. Beide organisaties zijn ideale instellingen.

Een afscheid

Uit ons midden is, door een ziekte, weggenomen Sandra van Hek.

Ik zal een stukje overnemen van de tekst die ik schreef als afscheid aan haar, daar ziet u wat ze betekende voor onze opvang.

Sandra droeg de Vogel- en Egelopvang een zeer warm hart toe.
Ze vond manieren om extra geld te werven voor de stichting, zoals bij haar bruiloft.
Ze deelde het donateurs boekje de Penneveer rond.
Maar vooral het ten alle tijden ophalen van dieren heeft diepe indruk gemaakt!!
Sandra noemde zichzelf koerier in deze functie
Het is niet te verwoorden hoe vaak en met een diepe zucht van opluchting we de woorden spraken: "Sandra gaat!"
En weer werd een dier binnen korte tijd opgehaald en bij ons bezorgd wat een enorme bijdrage was voor het welslagen van de verzorging tot latere vrijlating.

Tot zover een stukje uit de tekst voor Sandra.

Ze heeft tot onze grote verassing op haar rouwkaart de mensen die afscheid wilden nemen van haar gevraagd een gift over te maken naar de Stichting Vogelasiel Delft (Vogel- en Egelopvang Delft e.o.)

Er komen heel veel giften binnen, we zijn er heel erg blij mee.

Sandra is auteur van de boekjes: de Paarse Panda, ongeneeslijk ziek, nou en? Waarin ze beschrijft hoe het is en wat er in haar om gaat sinds ze ziek was.

En het kinderboek Dicky en Dozy een realistisch en heel leuk werkje over een kindervriendschap, liefde en opgroeien dat ook voor volwassenen leuk en leerzaam te lezen is.

Op de site van Sandra www.sandravanhek.nl kunt u lezen waar de boeken over gaan en hoe u ze kunt verkrijgen. Ik vertel dat omdat Sandra met de inkomsten daarvan een aantal goede doelen wil ondersteunen. Mocht u niet met internet werken, dan zijn de boekjes op een andere manier zeker ook te verkrijgen. Laat het even weten aan mij.

Hartelijk dank voor uw aandacht,

W. de la Rambelje - Mergler

Een selectie van enkele artikels uit de Penneveer, winter 2009:

• Halsbandparkieten
• Zwanen
• Even voorstellen: Nancy
• Bezoek aan de opvang
• Teken bij vogels
• De bruine kiekendief
• Overzicht inclusief andere edities